امشب سری به خانه ی آیینه می زنم
آتش به جان غصه ی دیرینه می زنم
در انزوای غربت بی انتهای خویش
دل نوحه می سراید و من سینه می زنم
با این دل گرفته و سودای دست او
تکرار قصه را به ازل پینه می زنم
در انتظار آمدن لحظه ی وصال
من با تبر به ریشه ی آدینه می زنم.

سر به دیوار بعد از این باید
مثل آوار بعد از این باید
عشق از یاد می رود زیرا
گریه بسیار بعد از این باید
دل من روی شاخه خواهی برد
چوبه ی دار بعد از این باید
جاده فرسنگهای بی پایان
عزم دشوار بعد از این باید
و به فریاد پای ما می رسد
ستم خار بعد از این باید.

همه جا آب بر آب است و سراب آلوده

همه تن چشم به چشمان به خواب آلوده
بس کن مدعی و جام می عشق مپرس

تشنه لب را بنگر لب به شراب آلوده

*************************************.

دلم بانو! می گیرید برایت
بگیر امشب خبر از آشنایت
جنون آمیز و مالا مال عیشم
بپیچان در حریر چشم هایت